Bijvoorbeeld te koop bij Ecozone...

 Op de crèche vertelde ik dat mijn zorgvuldig geschetste en met textielverf vereeuwigde Barbabob met één Eco Balls wasbeurt van Florians vestje was gevaagd – zegt Marchien, mama van Mijntje, o die van TV, die wassen toch niet schoon? Eindelijk! Verschijnen ze in de Hollandse media.

Even zoeken, want het was niet Teun van de Keuken in het Parool die gewag had gemaakt van de ballen zoals Marchien zei. Het was RTL Nieuws. In een quick remake van de OMO reclame, waar een hele kudde koeien over een reuze laken gaat, stampt de verslaggever met moddervoeten over een wit t-shirt. Dan een fles ketchup eroverheen, doormidden knippen en de ene helft met poederwasmiddel X, de andere met de Eco Balls wassen. Tadaa: de met wasmiddel X gewassen helft stralend wit, de Eco Balls helft grauw en met een moddervoet er nog op.

Eco balls – zero points, poederwasmiddel – douze. Maarreh… ik kan eigenlijk moeilijk geloven dat wasmiddel X het zo smerige t-shirt echt zo wit afleverde – traden er wellicht wasmiddelen in het reclameblok voor, na of tijdens de show op? Ik geef onmiddelijk toe: ben zelf ook niet onafhankelijk, want milieu fan en wens derhalve succes voor dit product. Ondanks mijn gestrandde importeerpogingen van twee jaar geleden. 

Nee, ik twijfel aan de echtheid van de test en de onafhankelijkheid van het kanaal.

Dus kom op! Meer nuance, exposure: debat! Aangezien RTL geen forum heeft, hierbij de oproep aan jullie, medegebruiksters: hoe zijn jullie ervaringen? Ik zal in de comments ook mijn zegje doen.

2009 begon al wat katerig want tja, tot nu toe valt reizen met ons kleine liefie niet mee. Onrust, slechte nachten en gedoe over onze rolverdeling. Ik wind er even geen doekjes om.

En toen het (3e) herseninfarct van papa, maandagnacht 5 januari. Weg wens om nu eens goed aan de slag te gaan met mijn business plan. Doe ik mezelf even een plezier en ga ik niet in op de emotionele en sociale rollercoaster rondom papa waar het omineuze telefoontje van mijn broer dinsdag 12.00 me instortte.

Het maandag/dinsdag plan als in de vorige post beschreven werkte op zich wonderwel, en eigenlijk was het heel fijn dat Esmee en Bas bij ons waren toen ik het hoorde. Dat gaf mooi afleiding tot het bezoek aan het ziekenhuis dinsdagavond. Wat gezellig was het met E, en met de jongens ook. Sebastian was ook zo lief om vroeg thuis te komen en daar heb ik even flink tegenaan gehuild.

Woensdag daarentegen… enfin. Tegen vijven mezelf van mezelf gered door bij de buuv langs te gaan waar ik aardappels mocht schillen. Dat nog nooit met zoveel plezier gedaan. Mochten ook mee-eten, fijn.

Donderdag was alweer wat beter, heb ik zelfs wat zakelijke telefoontjes kunnen plegen. En een vorm gevonden om met de papa situatie om te gaan. Een duidelijke rolverdeling tussen papa’s vriendin, mijn broer en mij. Ook leuke dingen voor mezelf plannen. Selectief zijn met wie, wanneer, hoeveel erover praten. Een mail uitdoen naar de familie (op verzoek stuur ik je die ook toe). En af en toe lekker janken (bij een liedje op de radio bv.). En zo vol als het gaat, gas op mijn eigen business. Waar ik stiekem laaiend enthousiast over ben. Daarover meer eind feb.

Nu maandagochtend, lijkt dat plan redelijk te werken. Ik ben moe, dat wel. Lijkt me logisch. Maar ook vol energie. Heb leuke dingen gedaan. Geleefd. Zelfs al een begin gemaakt met een vakantieplanning, die hopelijk beter werkt.

Bv. een strandhuisje in Vlissingen huren van 22-26 juni. Mooi weer volgens de Enkhuizer almanak. Ga je mee?

Eigenlijk wilde ik hier schrijven dat ik even pauzeer met dit blogje. Tot medio februari in ieder geval. Maar nou is het toch wel weer lollig…

Laat ik het zo zeggen, ik denk niet dat ik er aan toekom hier iets te posten de komende weken.

Als het anders is, merk je het vanzelf…

En heel, heel veel liefde voor 2009 : )

Ten tweede: met dit blog had ik een idee. Een alternatieve online plek voor mijn vriendinnetjes die nog niet zo lang mama zijn, ter ondersteuning van ons offline leven. Om dit idee te ondersteunen is een ander tool beter geschikt dan een blog (denk ik) en dat ga ik nu uitproberen. Ik laat je weten hoe dat vordert! In de tussentijd… fijne feestdagen! Nog maar 3 werkdagen, dan weekend/NK Boulder & kerstdiner met de Kirkjes/naar Oostenrijk rijden (heeft iemand nog een tip voor een leuk familiehotel in de buurt bij Regensburg, niet te ver van de snelweg?).

Tot in 2009… dat het maar mooi, gezond, succes- en liefdevol mag worden!

voor de groters... een vuurwerk kleurplaat

Yep, gisteren was pretty bad. Nog steeds een beetje katerig – maar behoorlijk opgekrikt door Amazone ’s inspiratie : D

DANK!

You are SO gloriously going places dear, if not you as a flesh person, your amah-zing illustrations!! Am in awe (-mazone). Zoals dit (look right). Te gek om samen te doen! (ik doe dan de tekst en concept en brainstorm, ofzoiets)

Tot 1 april blijft het 4x per week omschakelen van mama-tijd naar eigen-tijd en vv. Daarna 2x pw. Hmmm… ik denk (methinks), kraak kraak. Hoe kan ik dat makkelijker en leuker maken voor alle betrokkenen? Ie Vloei en mij?

Op maandag een beetje nadenken over hoe de mamadinsdag in te richten, wat ik wil doen en bereiken – sterker nog, de hele week nemen om na te denken hoe de mamadag in te vullen. Regeren, vooruitzien, etc. En ook de hele week nadenken welke single klusjes handig zijn voor de maandag; setting things in motion enzo. Kleine admin afhandel stuff.

Getting there… dat lucht op.

Vanavond lof! Met ham en kaas. Mmmmm…

PS 22.20 – vanavond alles van een leien dakje met Flo : ) lief hoor istie! Ook ontdekt dat als hij sagerijnig is als boven, zeurderig, hij gewoon aandacht nodig heeft – 1 kleine keet verder en iedereen weer blij. Simple comme bon jour! Soms, dus.

Het was een verschrikking! En dat is mijn schuld, want tja, ik ben de mama.

Ik wilde niet, ik wilde schrijven, ik zit met mezelf in de knoop. Niet in een giving place, zal maar zeggen.

‘s Ochtends ging het nog goed, samen gespeeld en om 10 lag hij in bed. Fine.

Plannen voor de middag, om naar de Kinkerbuurt te gaan kleertjes voor hem kopen, verbleekten toen ik me voor probeerde te stellen hoe dat zou gaan – ik had gewoon geen zin, terwijl ik achter de PC probeerde dat adres van dat leuke winkeltje te vinden. Wat ook niet lukte, BTW.

We blijven gewoon thuis! Leek een goed idee at the time. Gister op de creche had hij ook twee lange dutten gedaan overdag, dus slim plan om rustig thuis te zijn. Alleen even naar de Appie, en mooi geweest. De was in de machine gedaan, inclusief zijn bebloede! lakentjes van de bloedneus van vannacht (denken we) – zielige bruine bloedkorsten op zijn neus en ogen en ik schrok me rot toen ik het dekentje opsloeg. We waren dus al in bad geweest om ook het bloedsnot te verwijderen en ik had zijn bed al verschoond.

Om 12 meneertje wakker en ik smeerde een boterham met Nutella. Helaas ging het er niet echt in – en hij was stikchagerijning. Wilde niet in de stoel zitten. Tegen mijn en zijn zin, hem in de jas en wagen gewurmd – dan maar even naar buiten wie weet helpt dat. Appie. Nauwelijks de hoek om bleef hij piepen en doen, dus maar weer naar huis. Een fles proberen. En ja hoor, die ging er in als koek en meneertje vrolijk. Toch honger dus, teveel om vast voer te eten. Of dorst, ofzo. Prima, so far. Behalve dat ik me nu gigantisch moe voelde – oh-ohhh, out of sync. Ik op de bank liggen, hij zitten en spelen. Hij blij, ik niet. Eigenlijk niet zo vreemd, gezien het program dat ik al achter me had.

Na dik een uur wist ik me van de bank te slepen om toch de Appie aan te doen. Om half drie weer thuis. Mooi op tijd voor slaap nr. 2. We deelden een bananesoes (mama voelt zich rot en heeft troost nodig). Om tien over drie lag hij in bed. Blèrend, helaas. Om half vier hem er weer uit gehaald. Balen. Mama needs downtime. Ik had die twintig minuutjes wel in bed gelegen, maar dat was niet genoeg.

Vanaf dan begon het grote niet weten. Hij was en bleef stiksagerijnig – en ik ook. De hele tijd stout. Dingen uit de kast trekken wat hij weet dat niet mag. Ik op de bank TV kijken – er is niks natuurlijk. Hij aandacht willen. Etc. etc. Ik had natuurlijk wat moeten gaan doen met hem, anything. Maar ja half vier, het wordt al haast donker en ik wilde echt niet, had geen ondernemingszin. Gewoon een stukje rijden met de tram ofzo. Rondje fietsen. Legio mogelijkheden, maar in die mindset bedenk ik nul komma niks. Hij wilde geen fles, hij wilde geen eten. Ik had keelpijn en moe en voelde me een verschrikkelijke moeder. S pas laat thuis, klimmen vanavond – aflossing dus pas na negenen. Waarom ik daar ook mee instem? Slecht plan voor de dinsdag. Voelde me opgesloten, beperkt en eenzaam.

Uiteindelijk om half negen – hij wilde nog steeds niet in bed – met hem samen in ons bed gaan liggen. Dan sliep hij wel in, na tien minuutjes. Iets te vaak dat gedaan, recent – moet ook geen gewoonte worden. Ik sliep ook. Om kwart over kwam S thuis en heeft hem in zijn eigen bed gelegd.

Natuurlijk slaapt hij dan niet door, kwart over twee (of was het kwart voor drie?) huilend wakker, wel een half flesje op maar daarna weer huilen en niet inslapen. Maar weer bij ons in bed gelegd, wel met eigen dekentje dit keer.

Ik weet nog steeds niet wat ik fout deed. Ik had gewoon geen zin in hem, dat misschien het probleem. Maar daarover ook ongelofelijk schuldig. Hij had ook twee dunne poepluiers, misschien had hij last van tandjes. Of ook beetje verkouden, iets onder de leden. Trouwens zondag hetzelfde probleem, dat hij ‘s middags niet wilde slapen. Toen heeft hij na veel protesteren een klein uurtje geslapen, van half 4 tot half 5.

Baal er nog steeds van!

Hm, welke taal is nog een probleem. Toch maar even Nederlands.

Een plek hier om te vertellen hoe leuk het is met Florian en Sebastian.

Gisteren in de trein uit Arnhem. Wat gezellig.

Met Ivvy en Em-rhe. Die ontmoetten we daar, en hun mama’s en papa. Van Em-rhe. Dat is turks en betekent vriend.

Emrhe 1 jaar en 5 dagen, Ivvy 7 maanden. Emrhe al lopen en tandjes – en lachen! Flo ook. Handjes pakken. Ivvy kreeg meteen een kus en haar neus en ogen moesten goed bevoeld worden.

De mama van Ivvy was alleen met de trein, net als ik. Ze kwam gezellig naast me zitten op het balkon. Er stond ook al een racefiets, die Florian ook van dichtbij heeft bekeken en betast.

Van Amstel (waar de hele bende uit stapte, toevallig; Ivvy naar het Weesperplein en Emrhe naar Antwerpen, volgende familiebezoek afleggen) liepen wij naar huis. Het was half zeven en al goed donker. Op de wethouder Franke weg hoorden we: HOhoi! Daar zoefde papa voorbij, we zagen een zwaaiende hand uit het omlaaggedraaide raampje. Toen wij de straat indraaiden, stond papa net uit te pakken.

Een dikke keet met heel veel gegiechel volgde op de woonkamer vloer, Flo in zijn huisje. Ik druk met de ontdooide diepvries weer inruimen en eten voorbereiden. We aten alledrie met smaak en wat heerlijk om weer met zijn drietjes thuis te zijn! Volgend weekend alledrie thuis. Misschien naar Artis?